Kato heeft positie. Na een indrukwekkende loopbaan hoort daar nu een plek op het podium bij. Als boegbeeld wordt ze geacht binnen en buiten haar organisatie haar visie te verwoorden. De presentaties waarmee ze op pad wordt gestuurd kan ze niet met verve brengen. Het afscheid van een gewaardeerde collega wordt het zoveelste ongelukkige spoedoptreden vol cliché’s en pijnlijke anecdotes. Op een grote conferentie brengt ze een abstract verhaal waar publiek noch zijzelf warm van worden.

Krachtig als ze is weet ze best wat ze wil vertellen maar door tijdgebrek, conformisme en onvoldoende focus vervalt ze toch in de gebruikelijke blabla. Middelmatigheid maakt Kato onzeker. Ze wil de middle of the road verhalen verlaten maar heeft geen idee hoe.

Kato heeft lef maar kan toch advies gebruiken over hoe ze haar manier van voorbereiden en ideeën over een goede speech overeind kan houden binnen de organisatie. Ze zoekt een sparring partner die haar het naadje van de kous wijst, zich kan verplaatsen in haar positie en organisatie en haar helpt haar eigenheid terug te vinden.

Kato is verbaasd over de vigerende gewoonten rond spreken in het openbaar. Nu ze weet hoe ze haar eigen verhaal snel kan opbouwen en toesnijden op de behoeften van haar publiek, geeft ze collega’s het goede voorbeeld. En staat ze stralend op een podium. Haar spreektempo is nu uitstekend en ze schenkt haar publiek woorden van waarde. Kato wordt steeds vaker gevraagd om het woord te doen. Collega’s vragen haar om advies.

Kato is een  fictieve cliënt, gebaseerd op tientallen managers uit de Speechless praktijk.